خانه هایی که به جای اتاق، مغازه دارند

محمد معصومیان اتاق خواب پسرش حالا مغازه خنزر پنزر پلاستیکی است. پر از لیوان های یک بار مصرف و کفی کفش و آب کش های زرد و قرمز... مرتضوی که 15 متر از خانه 70 متری اش را در شهرک آبشناسان تبدیل به مغازه کرده می گوید: «بدون اتاق خواب هم می شود زندگی کرد. کمی جمع و جورتر می خوابیم، ولی بدون پول با بچه سرباز و دانشجو و مادر پیر نمی شود.» شهرک آبشناسان یا مسکن مهر رباط کریم پر از این مغازه هاست؛ اتاق های خوابی که درشان رو به خیابان باز می شود. از فروشگاه مرغ و ماهی گرفته تا شهربازی و بوتیک. اینجا مردم به قول خودشان در «مخمصه» زندگی می کنند. شهرکی 11 هزار نفری با امکاناتی کمتر از یک روستا. خیابان های شهرک شلوغ و پر رفت و آمد است و هر ماشینی که عبور می کند با صدای موزیک بلندش قومیت راننده را اعلام می کند. شاید در نگاه اول مغازه هایی که یکسره پر و خالی می شوند، شور و نشاط مردم شهرک را به ذهن بیاورند اما وقتی پای حرف مردم و کسبه می نشینی، تازه می فهمی تنها چیزی که اینجا وجود ندارد، شور و نشاط زندگی در مکانی است که به زور این همه آدم را در خود جا داده است. راننده های تاکسی به مقصد رباط ... نیمان...